Diagnostyka histopatologiczna

Jest to ocena tkanek (przy użyciu mikroskopu świetlnego) pobranych wcześniej w trakcie badania endoskopowego lub zabiegu chirurgicznego. Pozwala na precyzyjne postawienie diagnozy: czy istnieją skupiska komórek nowotworowych, czy nie. Jest ona niezwykle ważna, jeśli chodzi o rozpoznanie typu histologicznego nowotworu, jego stopnia złośliwości, jak również zaważą na wyborze metody leczenia i rozległości wycinanej zmiany przy zabiegu operacyjnym. Materiał do tego badania może pochodzić, np. z biopsji chirurgicznej (czyli wycięcia fragmentu lub też całej zmiany), biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej bądź gruboigłowej (oligobiopsja). W ostatnim przypadku stosuje się igły o przekroju większym niż 1,2 mm. Dzięki temu możemy określić strukturę badanej tkanki potrzebną do rozpoznania charakteru zmiany. Niestety, jest to metoda bolesna, stosowana zazwyczaj dopiero wtedy, gdy biopsja cienkoigłowa nie da wystarczającej ilości informacji na temat badanej zmiany.

Kolejną możliwością jest biopsja wiertarkowa, gdy zamiast igły używany jest trepan wprawiany w ruch obrotowy. Umożliwia to pobranie większego fragmentu tkanki niż w przypadku biopsji gruboigtowej. Jej struktura jest niezmieniona, co znacznie ułatwia diagnozę.

Tego typu badanie przeprowadzane może być także w trakcie operacji (biopsja śródoperacyjna).

Jego celem jest wówczas ustalenie charakteru zmiany, podjęcie przez chirurga decyzji o rozległości resekcji i ustalenie granicy zdrowej tkanki przy wycinaniu nowotworów złośliwych.

Inną patomorfologiczną techniką pozwalającą na scharakteryzowanie zmiany nowotworowej jest histochemia. Stosując metody chemiczne, wykrywa się obecność charakterystycznych dla różnych tkanek związków, w tym dla nowotworów.

Oce artyku:

Aktualna ocena:1

Wybierz tematyk artykuw